| Lewis & Short Latin Dictionary
| Corpus | Words | Max. Inst. | Freq./10K | Min. Inst. | Freq./10K |
| Latin Texts | 3405121 | 346 | 1.02 | 0 | 0 |
| Click on a number in the Max. Inst. column to search for this word in that group of texts. | Click on a number in the Freq./10K column for a more detailed frequency table. |
persôna, ae, f [acc. to Gabius Bassus ap. Gell. 5, 7, 1 sq., from per-sono, to sound through, with the second syllable lengthened]. I. A mask, esp. that used by players, which covered the whole head, and was varied according to the different characters to be represented (syn. larva), Gell. 5, 7, 1: personam tragicam forte vulpis viderat , Phaedr. 1, 7, 1: personam capiti detrahere , Mart. 3, 43, 4: persona adicitur capiti , Plin. 12, 14, 32, § 59. The masks were usually made of clay: cretea persona , Lucr. 4, 297, cf. Mart. 14, 176, 1. And sometimes of the bark of wood: oraque corticibus sumunt horrenda cavatis , Verg. G. 2.387: ut tragicus cantor ligno tegit ora cavato, Prud. adv Symm. 2, 646. The opening for the mouth was very large: personae pallentis hiatum formidat infans , Juv. 3, 175: personis uti primus coepit Roscius Gallus praecipuus histrio, quod oculis obversis erat, nec satis decorus in personis nisi parasitus pronunciabat , Diom. p. 486 P. Heads with such masks were used as ornaments for water-spouts, fountains, etc.: Butades figulus primus personas tegularum extremis imbricibus imposuit, quae inter initia prostypa vocavit , Plin. 35, 12, 43, § 152: personae, e quarum rostris aqua salire solet , Dig. 19, 1, 17 fin.: mulier nempe ipsa videtur, non personâ loqui, a mask, a masked person, Juv 3, 96.-- II. Transf., a personage, character, part, represented by an actor: parasiti persona , Ter. Eun. prol. 26 sq.: sub personâ militis , Gell. 13, 22, 11: (tragici) nihil ex personâ poëtae dixerunt, Vell. 1, 3, 2.--Hence, B. Also, transf. beyond the scenic lang., in gen., the part or character which any one sustains in the world (class.): (ego), qui non heroum veteres casus fictosque luctus velim imitari atque adumbrare dicendo, neque actor sim alienae personae, sed auctor meae , Cic. de Or. 2, 47, 194: quam magnum est personam in re publicâ tueri principis , id. Phil. 8.10.29: personam sustinere , id. Pis. 11.24: personam, quam mihi tempus et res publica imposuit , imposed upon me, id. Sull. 3.8; cf.: agenda est persona quam mihi miles imposuit , Vop. Prob. 10, 7; Macr. S. 2, 7, 17: partes lenitatis et misericordiae semper egi libenter: illam vero gravitatis severitatisque personam non appetivi, sed a re publicâ mihi impositam sustinui , Cic. Mur. 3.6: petitoris personam capere, accusatoris deponere , id. Quint. 13.46: personam suscipere , id. de Or. 1, 37, 169: gravissimam personam sustinere , id. Pis. 29.71: personam tenere , id. de Or. 3, 14, 54: personam gerere , id. Off. 1, 32, 115: abjectâ quaestoriâ personâ comitisque assumptâ , id. Planc. 41.100: fateantur in Maeandrii personâ esse expressam speciem civitatis , id. Fl. 22.53: id Cicero suâ ipsâ personâ frequentissime praecipit , in his own name, Quint. 10, 5, 2: cetera quae sunt a me in secundo libro de Oratore per Antonii personam disputata , Cic. Fam 7, 32, 2 B. and K. (dub.; al. ex personâ): ex tuâ personâ enumerare possis, ut, etc. , id. Inv. 1, 52, 99: nihil ex personâ poëtae disserunt, Vell. 1, 3, 2; 1, 3, 3; so Col. 12, 3, 5; Gell. 10, 22, 1; Lact. Epit. 48, 7: sub personâ Paridis , Suet. Dom. 10: so Gell. 10, 22, 24; 13, 22, 11: alienam personam ferre , Liv. 3.36: non hominibus tantum, sed et rebus persona demenda est et reddenda facies sua , Sen. Ep. 24, 13: hanc personam induisti: agenda est , Sen. Ben. 2, 17, 2.--Hence, 2.A human being who performs any function, plays any part, a person, personage: ut mea persona semper aliquid videretur habere populare , Cic. Att. 8, 11, D, § 7: ecquae pacifica persona desideretur , id. ib. 8, 12, 4: hujus Staleni persona, populo jam nota atque perspecta , id. Clu. 29.78; id. Fam. 6, 6, 10: induxi senem disputantem, quia nulla videbatur aptior persona , id. Lael. 1, 4: Laelii persona , id. ib. 1, 4: certis personis et aetatibus , to people of a certain standing and of a certain age, Suet. Caes. 43: minoribus quoque et personis et rebus , to persons and things of less importance, id. Tib. 32; id. Aug. 27: nulla distantia personarum , Vulg. Deut. 1, 17: personarum acceptio , id. 2 Par. 19, 7; cf. id. Gal. 2, 6 al.: ipse suâ lege damnatus, cum, substituta filii personâ, amplius quingentorum jugerum possideret , Plin. 18, 3, 4, § 17: denique haec fuit altera persona Thebis, sed tamen secunda, ita ut proxima esset Epaminondae , the second chief personage, Nep. Pelop. 4, 3.-- (b). So of persons, opp. to things and actions: ut rerum, ut personarum dignitates ferunt , Cic. de Or. 3, 14, 53.-- (g). Law t. t., a being having legal rights and obligations (including the state, etc.; not including slaves; cf. Sandars ad Just. Inst. introd. § 37; 1, 3 prooem.): omne jus quo utimur, vel ad personas pertinet vel ad res vel ad actiones , Dig. 1, 5, 1; Just. Inst. 1, 3 prooem.-- (d). A human being in gen., a person (post-Aug. and rare): continuantes unum quodque (praenomen) per trinas personas , Suet. Ner. 1: cum dira et foedior omni Crimine persona est , Juv. 4, 15.-- 3. In the grammarians, a person: quom item personarum natura triplex esset, qui loqueretur, ad quem, de quo , Varr. L. L. 8, § 20 Müll.; so id. ib. 9, 24, § 32 et saep.
|